im teary eyed while doing this entry. ang bigat-bigat ng pakiramdam ko pero hindi naman ako maiyak. stoic!
i received a phone call from boyplen. hindi ko man lang nakuhang mag react tapos yung tear duct ko ayaw din makipag cooperate. ganito pala yung feeling kapag unti unting nagsi-sink in sayo ang lahat ng pwedeng mangyari. gustong mong sabihin lahat pero hindi mo mahanap yung tamang salita na magsasabi ng totoo mong nararamdaman. gusto mong tumigil na lang ang oras para huwag na harapin ang mga bagay na ayaw mo. takasan pa nga kung maaari. pero kasama sa pagmamahal ang masaktan kung minsan. may mga bagay sa isang relasyon na dapat day 1 pa lang eh tinatanggap mo na. strong willed o kaya tough love approach dapat. madami akong realization ngayon sa life ko. at thankful ako sa mga nangyari at mangyayari pa sa hinaharap. kung ano man ang pagdaanan namin along the way, ipinapaubaya ko na yun kay bro. looking back, i know kiksy had changed.
ilang oras na lang ang bibilangin ko.. sana pagtulog ko bukas pagkagising ko march na ^_^
